Άρθρα
18/04/2012
«Χωριάτικη» νοοτροπία;
Της Ελένης Ναάμαν


Το τελευταίο καιρό δημιουργήθηκε μια γελοία αντίληψη για το τι εστί χωριάτικο και εμμέσως πλην σαφώς, τι σύγχρονο και ευρωπαϊκό.

Θα κάνω μια σχετικά τολμηρή υπόθεση και θα πω, πως αυτή η στάση έγινε όλο και πιο εμφανής με την ένταξη μας στην Ε.Ε. (αν και βέβαια πιστεύω πως προετοιμαζόταν το έδαφος αθόρυβα πολλά χρόνια πριν).

Ο πλούσιος και πολύπλευρος πολιτισμός μας, οι πλούσιες παραδόσεις μας, τα ήθη και έθιμα μας, η μαγευτική ελληνική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, της Φλέρης Νταντωνάκη, Σοφίας Βέμπο, Μάνου Χαντζιδάκι, έχουν καταταχθεί στη κατηγορία του «χωριάτικου». Μην ανησυχείτε όμως και αυτά έχουν αντικατασταθεί από τις αγγλικούρες των LadyGaga, Rihanna και άλλους πολλούς (και άσχετους).

Ακόμη και το τι τρώμε έχει γίνει ζήτημα χωριάτικου και σύγχρονου. Ο κυπριακός καφές, τα σουβλάκια και οι σιεφταλιές και όλα τα όσπρια μας με τα συνοδευτικά, ελιές, κρεμμύδια, ραπανάκια και άλλα θρεπτικά έχουν και αυτά ενταχθεί στη κατηγορία του χωριάτικου ασχέτως που όλο και αναδεικνύεται η μεσογειακή μας διατροφή στο εξωτερικό. Η αγαπημένη μας κουζίνα έχει αντικατασταθεί από ξένες κουζίνες, όχι πως έχω κάτι εναντίον αυτών, αλλά μου κάνει εντύπωση που κατά σύμπτωση τα εστιατόρια με κινέζικη, ιταλική η γαλλική κουζίνα είναι πολύ συχνά γεμάτα με νέα άτομα ενώ στις ταβέρνες συνήθως δεν υπάρχει ούτε μία νεανική παρέα. Φαίνεται πως ο κυπριακός μεζές παραμένει για τους «βαρετούς και ασήκωτους» και κάποιους ποιοτικούς τουρίστες. Κι αν κάποιος ποθήσει διακαώς να πιει ένα κυπριακό καφέ θα ζητήσει ευγενικά: «ένα espresso παρακαλώ». Ε τουλάχιστον μοιάζει στη γεύση (και όταν πάει σπίτι του θα βάλει τη μητέρα του να του κάνει ένα διπλό βαρύ γλυκό, εκεί τουλάχιστον δεν τον βλέπει κανείς…).

Και ας μη μιλήσουμε για την κυπριακή μας διάλεκτο, που η ιδιομορφία της είναι σπάνια και με αμεσότερες ρίζες στην αρχαία ελληνική και από την ίδια την δημοτική που ομιλεί σήμερα ο ελλαδικός κόσμος. Με τη νοοτροπία του χωριάτικου η διάλεκτος μας έχει γίνει είδος προς εξαφάνιση. Έχει αλλοιωθεί τόσο πολύ απ’ τις αμέτρητες προσπάθειες να μιμηθούμε τους Ελλαδίτες και από την ξενομανία μας να χρησιμοποιούμε την αγγλική γλώσσα ως επίσημη σε όλες τις επαγγελματικές μας συναναστροφές που ξεχάσαμε τις ρίζες μας. Θυμάμαι έντονα ένα ταξίδι στη Αίγυπτο που ρωτήθηκε μια Κύπρια από ένα Αιγύπτιο για τη λέξη αντίο. «How do you say bye bye in greek?» Κι αυτή χωρίς δεύτερη σκέψη του απαντάει: «It’s the same, πάι πάι…». Ευτυχώς που ο Αιγύπτιος ήταν σκεπτόμενο όν και της διευκρινίζει πως οι Κύπριοι θα χρησιμοποιούν τη αγγλική λέξη και σαφώς θα υπάρχει κάποια άλλη.

Και ο ελεύθερος μας χρόνος; Πάει και αυτός, εφόσον οι διάφορες δραστηριότητες μας είναι ζήτημα χωριάτικου η μη. Το γυμναστήριο είναι πολύ in, αυτό πρέπει να κάνεις και άσε τα μαθήματα κυπριακών χορών, άσε τους περιπάτους στη φύση (αφού υπάρχει και ο δρόμος στα γυμναστήρια). Τις νύχτες, δεν κάνει να αναζητάς μπουάτ ή ρεμπετάδικα και ν’ ακούς έντεχνη μουσική. Club πρέπει να πηγαίνεις να κουφαίνεσαι.

Λοιπόν, εσείς όλοι που ανήκετε στην κατηγορία του «σύγχρονου», μπράβο σας! Χάρη σε σας κοιμούνται οι επικεφαλείς των εξουσιών τα βράδια χωρίς έγνοιες, σκέψεις, προβλήματα και ας καίγεται ο κόσμος. Δεν πειράζει, εσείς τη δουλειά σας, συνεχίστε να καίγετε το χέρι που απλώνεται να σας σώσει αποκαλώντας το «χωριάτικο».


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by