Άρθρα
01/12/2011
Η σημερινή οικονομική κατάσταση και η ψυχολογία των καταναλωτών
Της Θέκλας Πετρίδου*


Είτε μας αρέσει είτε όχι, βρισκόμαστε εν μέσω οικονομικής κρίσης στην Κύπρο.

Με απλά λόγια: ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ. ΧΡΗΜΑΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ και ο πρώτος τρόπος για να το αντιμετωπίσουμε είναι να το πάρουμε απόφαση.

Όχι μόνο τα εισοδήματα μας έχουν μειωθεί και οι οικονομικές απαιτήσεις έχουν αυξηθεί, αλλά και οι τράπεζες έχουν γίνει πολύ πιο πιεστικές ως προς την καταβολή των δόσεων των δανείων και την αποπληρωμή των χρεών. Και επίσης αποκλείουν σχεδόν κάθε πιθανότητα νέας δανειοδότησης.

Γιατί τα τελευταία 30 χρόνια έτσι «την βγάζαμε» στην Κύπρο. Όποτε τέλειωναν τα λεφτά, κάναμε καινούριο δάνειο για να καλύψουμε τα προηγούμενα, βασισμένοι φυσικά και στην υπεραξία της γης.

Την βάψαμε! Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Και είναι και η κατάσταση στη γείτονα Ελλάδα, που είναι πιο προχωρημένη, για να μας προϊδεάζει για το τι ίσως μέλλει γενέσθαι.

Αν όλα αυτά δεν προκαλούσαν άγχος, στρες, αγωνία, φόβο, κατάθλιψη στους καταναλωτές, τι άλλο θα προκαλούσε;

Από τη στιγμή που ως κοινωνία, μετά το 1974 αντιμετωπίσαμε τις πληγές του πολέμου με καταναλωτισμό και μηδενισμό άλλων αξιών πλην του πλούτου και της ευμάρειας, είναι πολύ λογικό τα οικονομικά προβλήματα να μας κάνουν να καταρρέουμε..

Όπως και να χει όμως το πράγμα, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με όσα μέσα έχουμε στη διάθεση μας.

Κάποιες προτάσεις:

  1. Να παραδεχθούμε στον εαυτό μας και στους οικείους μας πως δεν μπορούμε πλέον να καλύπτουμε άλλες ανάγκες παρά τις βασικές: τροφή, στέγη, ρεύμα, νερό, καύσιμα κλπ.
  2. Να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με το να αποκτήσουμε μια ρεαλιστική εικόνα των εξόδων μας. Να αντέξουμε να υπολογίσουμε πόσα χρωστούμε, πόσα χρήματα είμαστε αναγκασμένοι να δίνουμε το μήνα: σε οικιστικά δάνεια, καταναλωτικά δάνεια, πιστωτικές κάρτες, ενοίκια, ρεύματα, νερά, βενζίνη, τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης δηλαδή.
  3. Να υπολογίσουμε πόσα είναι πραγματικά τα καθαρά έσοδα μας. Θεωρώ απαραίτητο να παρακολουθούμε την κατάσταση των τραπεζικών μας λογαριασμών καθημερινά. Οι υπηρεσίες διαδικτύου των τραπεζών, το καθιστούν αυτό εύκολο.
  4. Να προτιμούμε να πληρώνουμε με μετρητά αντί με επιταγές ή πλαστικό χρήμα. Όταν δίνουμε τα χρήματα σε χαρτονομίσματα, αντιλαμβανόμαστε περισσότερο την αξία τους και ίσως τα λυπηθούμε να τα ξοδεύουμε σε περιττά έξοδα. Η χρήση του πλαστικού χρήματος είναι δυνατόν να οδηγήσει τον καταναλωτή σε μια αφηρημένη σχέση με τα οικονομικά του, όπου να μην αντιλαμβάνεται τι πραγματικά ξοδεύει και αν τα έξοδα του τα αντέχει ο προϋπολογισμός του. Να κοιτάξουμε με προσοχή τι χρεώσεις έχουν οι τράπεζες στις πιστωτικές κάρτες, στα δάνεια και στους τρεχούμενους λογαριασμούς. Αν κάποιος κινείται με μετρητά, τότε είναι πιο εύκολο να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να ξοδέψει περισσότερα από όσα βγάζει. Στο εξωτερικό, υπάρχουν προγράμματα απεξάρτησης από τις πιστωτικές κάρτες, τα βιβλιάρια επιταγών και τα καταναλωτικά δάνεια, τα οποία βασίζονται στη συνεχή χρήση μετρητών από τον εθισμένο στο πλαστικό χρήμα.
  5. Στην κυπριακή κοινωνία παρατηρείται ένας συνεχής κοινωνικός ανταγωνισμός για το ποιός θα κτίσει το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο σπίτι, ποιός θα αγοράσει το ακριβότερο και πολυτελέστερο αυτοκίνητο, ποιός θα πάει τις πιο εξωτικές διακοπές, ποιός θα φορέσει τα πιο ακριβά ρούχα και αξεσουάρ. Από τη στιγμή όμως που έχουμε οικονομική κρίση, δεν μπορούμε να συντηρούμε πλέον αυτό το κοινωνικό «ίματζ». Αναγκαστικά πρέπει να το αλλάξουμε. Αυτό θα είναι δύσκολο. Επειδή έχουμε μάθει να αντλούμε ψυχολογική δύναμη και αυτοπεποίθηση από τα υλικά αγαθά. Χρειάζεται πολύ κόπο και προσπάθεια να αποδεσμευτούμε από αυτό το λούκι. Ας έχουμε υπόψη μας όμως, πως δεν είμαστε μόνοι μας.«Με τους πολλούς ο χάρος εν γλυκύς» και στην περίπτωση μας, ο οικονομικός ξεπεσμός. Αν σκεφτόμαστε πως λίγο πολύ όλοι βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση, τότε θα βοηθήσουμε τον εαυτό μας να αντέξει αυτό τον κοινωνικό υποβιβασμό….
    Οπωσδήποτε η ενασχόληση με την πνευματικότητα, και τις ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις, μπορεί να μας βοηθήσει στο να καλύψουμε τα συναισθηματικά κενά που θα αφήσει η μη κάλυψη των «κατασκευασμένων» υλιστικών αναγκών. Αυτό όμως, είναι μεγάλο κεφάλαιο, καθώς και η αντιμετώπιση των παιδιών μας, τα οποία έχουμε εμείς οι ίδιοι μάθει να είναι υπερκαταναλωτικά. Αυτά σε επόμενο άρθρο.


*Ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια, συγγραφέας
theklapetridou@yahoo.gr
99603422


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by