Άρθρα
01/11/2011
Το Κοινωνικοπολιτικό μας Σύστημα στο Σταυροδρόμι
Του Δρα Λουκά Αριστοδήμου*


Αγαπητέ φίλε συμπολίτη παρακολουθώ την αφύπνιση και την αγανάκτηση σου κατά του άδικου κοινωνικοπολιτικού συστήματος που διαχρονικά μας έχει επιβληθεί και που έχει μετατραπεί σε οργανικό παράσιτο που τρώει το βιός μας και οδηγεί τα παιδιά μας σε πολίτες χωρίς μέλλον και εμάς στην εξαθλίωση και στη μιζέρια. Έχει καταντήσει σιχαμερό τσιβίκι στο λαιμό μας, που μας πίνει αδίσταχτα το αίμα και μας οδηγεί σε κοινωνικό και εθνικό υπαρξιακό κίνδυνο. Έχουμε την άποψη πως, η ώριμη εκτίμηση των κινδύνων μας υποβάλλει ότι δεν είναι αρκετό να είμαστε μόνο αφυπνισμένοι και αγανακτισμένοι, αλλά θα πρέπει να γίνουμε και αποφασισμένοι.

Δυστυχώς όταν ένα πολιτικοκοινωνικό σύστημα για χρόνια ακολουθεί τον κατήφορο, με την ευθύνη, την ανοχή ή/και την αδιαφορία των ίδιων των πολιτών, που το στηρίζουν, συμπράττουν μαζί του σε μια εγωκεντρική συμφεροντολογική διαπλοκή, ή/και αδιαφορούν και το ανέχονται να δυναμώνει και να κυριαρχεί, αλώνοντας λαϊκές και εθνικές συνειδήσεις και υποβάλλοντας και επιβάλλοντας διαχρονικά στηρικτικές προς αυτό νοοτροπίες και κουλτούρες, η εξέλιξη, αγαπητέ φίλε, δεν μπορεί να αναμένεται να είναι διαφορετική.

Τα μόνα ερωτηματικά που συνεχίζουν να πλανώνται ακόμα, είναι αν φτάσαμε στο χειρότερο, και αν υπάρχουν ελπίδες αναστροφής και διόρθωσης. Προσωπικά δεν είμαι αισιόδοξος. Σε έτσι περιπτώσεις τα μπαλώματα και οι απλές επαναφορές σ’ αυτό που λέμε ξενικά «νορμάλ», δεν βοηθούν παρά μόνο το ίδιο το σαθρό σύστημα, το οποίο έγινε πια «έξυπνο» και ξέρει και μπορεί να ελίσσεται και να αυτοπροσαρμόζεται , ανελισσόμενο, ενδεχόμενα, σε νέα επίπεδα άλωσης, καταπίεσης και εκμετάλλευσης των πολιτών.

Σε τέτοιες περιπτώσεις μόνο τομές βαθιές και ριζικές μπορούν να οδηγήσουν σε ελπιδοφόρες αλλαγές. Ακόμα θα τολμούσα να πω πως, μόνο επαναστατικές διεργασίες μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο. Οι επαναστάσεις όμως χρειάζονται ηγεσίες και ηγέτες για να εκκολαφτούν και να πραγματωθούν. Ποιος όμως είναι αυτός ο ηγέτης και ποια η ηγεσία; Την βλέπει κανείς; Εγώ όχι.

Δυστυχώς στα κόμματα που άρχονται και νέμονται τις ανοχές της κακά ερμηνευόμενης και κατά το δοκούν (λέγε συμφεροντολογικά) εφαρμοζόμενης δημοκρατίας, αλλά και στα δομικά κρατικά και ημικρατικά συστήματα που έχει «ειδικά» δημιουργήσει, κατά τρόπο που να διαιωνίζουν τη αλληλεξάρτηση και τη διαπελατειακή σχέση, συμπεριλαμβανομένης της παιδείας και της εκπαίδευσης, από τις οποίες αναμένεται να εκπορεύονται οι αλλαγές νοοτροπίας και κουλτούρας και συμπεριφοράς των πολιτών, έχει επικρατήσει, ή πιο σωστά έχει επιβληθεί η μετριότητα και η ημιμάθεια.

Αυτό είναι ότι χειρότερο για να βασιστεί πάνω του η αλλαγή, η αναπροσαρμογή και να στηριχτεί μια νέα καλύτερη πορεία.


*Πρόεδρος Παγκύπριας Ένωσης Καταναλωτών και Ποιότητας Ζωής


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by