Άρθρα
01/03/2011
Γιατί οι εκστρατείες αλλαγής κοινωνικής συμπεριφοράς αποτυχαίνουν
Του Δημήτρη Βυθού*


Ο γνωστός κωμικός Χάρρυ Κλιν είπε σε ένα από αυτά τα σοφά του αστεία: «τι κακό και αυτό με τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Αν τη βγάλουμε καθαρή ένα Σαββατοκύριακο στο επόμενο κάνουμε τζάκποτ». Είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια τα τροχαία παραμένουν ένα άλυτο πρόβλημα με μια κοινωνία να αρνείται πεισματικά να αλλάξει την κατά τα άλλα αυτοκτονική της συμπεριφορά. Πεισματικά επικίνδυνες και παράλογες συμπεριφορές όμως βλέπουμε σε ένα μακρύ κατάλογο με ευαίσθητα θέματα που περιλαμβάνει περιβάλλον, οικογενειακή βία, ναρκωτικά, ρατσισμό και βία στα γήπεδα όπως αυτές με το μαχαίρωμα του θεατή στο γήπεδο. Αυτά τα γεγονότα δε ξεκίνησαν ως κεραυνός εν αιθρία ούτε είναι σημάδι των καιρών μας απλά δεν ασχολήθηκε κανείς σοβαρά μαζί τους.

Τόσα χρόνια φτιάξαμε ένα προτεκτοράτο εγωιστικής συμπεριφοράς λες και κάποιο Άρειο εθνικιστικό γονίδιο μας ξεχωρίζει ή μας απαλλάσσει από ότι κάνουμε ή δεν κάνουμε. Στην πραγματικότητα όμως την κατάσταση αυτή την συντηρεί το ίδιο το κράτος, εν αγνοία του φυσικά. Μα πως; Συνέχεια βλέπουμε βαρύγδουπες εκστρατείες κατά του καπνίσματος, για τις ζώνες, για το περιβάλλον, εκστρατεία, εκστρατεία, εκστρατεία. Μόνο Σταυροφορίες που δεν τις είπαμε. Αυτές λοιπόν οι «Σταυροφορίες» αναθέτονται – και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα – για επικοινωνία κατευθείαν σε διαφημιστικές εταιρείες ή γενικά σε ανθρώπους των ΜΜΕ. Το παράδοξο είναι πως ενώ οι διαφημιστικές βλέπουν τα προϊόντα ως ανθρώπους όταν πρόκειται για ανθρώπους τους βλέπουν ως προϊόντα.

Ετοιμάζουν μια βαρύγδουπη καμπάνια κατ’ αρχάς για να ικανοποιήσουν την μισαλλοδοξία τους και ύστερα να δικαιολογήσουν τα λεφτά, που συνήθως είναι αυτά είναι πολλά. Έτσι το προϊόν «άνθρωπος» έχει ένα συγκεκριμένο lifespan (διάρκεια ζωής στο ράφι) που είναι προδικασμένο να πεθάνει. Χωρίς καμιά αξιολόγηση ο επόμενος που θα αναλάβει την καμπάνια είναι αναγκασμένος και να την ξανασκοτώσει. Αλλά τι τους νοιάζει; Τη δουλειά τους την έκαναν και με περισσό θράσος μοιράζουν μεταξύ τους ματωμένα εύσημα και βραβεία γιατί την ίδια στιγμή άνθρωποι συνεχίζουν να πεθαίνουν, να χάνουν την αξιοπρέπειά τους, να βιάζονται ψυχικά και σωματικά. Άνθρωποι με όνομα, η μητέρα μας, ο αδερφός μας, το παιδί μας, εμείς οι ίδιοι!!!

Είναι προφανές λοιπόν πως κανείς από τους εμπλεκόμενους δε ρώτησε πώς τα έχουν καταφέρει οι άλλοι. Πώς ας πούμε οι θερμόαιμοι ανεγκέφαλοι «ωραίοι ως Άγγλοι» κατάφεραν να παρακολουθούν ειρηνικά ποδόσφαιρο; Ίσως και να το βολεύει το κράτος αυτό γιατί όσο υπάρχει «άρτος και θεάματα» ο κόσμος δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα. Γι’ αυτό δε ρώτησαν και δεν έμαθαν το χρυσό κανόνα που λέει πως για να επιτευχθεί ΜΟΝΙΜΗ αλλαγή κοινωνικής συμπεριφοράς πρέπει να γίνει οικειοθελώς. Δεν εκβιάζουμε, δεν εκδικούμαστε, ούτε επαφιόμαστε σε δημοσιοϋπαλληλίστικα τηλέφωνα και επιστημονικοφανές φυλλάδες. Με ανθρώπινο πρόσωπο σκύβουμε στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ομάδας που θέλουμε να επηρεάσουμε και με σεβασμό, μιλώντας στη γλώσσα που καταλαβαίνουν βοηθάμε, πάντα σε συνεργασία μαζί τους, να συνειδητοποιήσουν τα οφέλη μιας αλλαγής ενώ ταυτόχρονα νομοθετικές ρυθμίσεις διευκολύνουν το σκοπό αυτό.

Και επειδή αυτό προϋποθέτει τον εκπολιτισμό του κράτους και των λειτουργών του τότε η μόνη λύση είναι να δημιουργηθεί μια ομάδα που να ασχολείται αποκλειστικά με ευαίσθητα θέματα. Η ομάδα θα πρέπει να απαρτίζεται από κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, μάρκετινγκ, διαφημιστές και ανθρώπους που σπούδασαν Αλλαγή Κοινωνικής Συμπεριφοράς. Γιατί ναι, αυτό το μάθημα διδάσκεται χρόνια τώρα σε πανεπιστήμια της Αμερικής, της Αγγλίας και της Αυστραλίας και αυτές οι ομάδες λειτουργούν με επιτυχία σε πολλές χώρες. Μόνο τότε θα δούμε επιτυχημένες εκστρατείες που θα σώζουν ζωές. Εγώ νίπτω τας χείρας μου αλλά δυστυχώς μέχρι τότε κόσμος θα σκοτώνεται με ηθικό αυτουργό το κράτος. Έτσι απλά, έτσι ωμά!


* Social Advocacy & Media Education
de.vithos@gmail.com


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by