Άρθρα
21/09/2010
Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και Ποιότητα Ζωής
Του Δρα Λουκά Αριστοδήμου*


Τα ακριβή αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης έχουν βάθος και έκταση σε τέτοιες διαστάσεις που, όσο κι’ αν συζητούνται σήμερα, δεν πρόκειται να φωτιστούν άπλετα. Αυτό ίσως να γίνει δυνατό μετά από μερικά χρόνια ή, εν πάση περιπτώσει, σίγουρα μετά τη λήξη της κρίσης.

Κατά γενική όμως ομολογία αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι σε πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστο η εκδήλωση και η αποκορύφωση της κρίσης, οφείλεται εν πολλοίς σ’ αυτό που λέμε «άμετρη υπερβολή» ή «υπερβολική απληστία» ή ξενικά «μαξιμαλισμός».

Χωρίς αμφιβολία συνηθίσαμε, η καλύτερα «μας συνήθισαν» να ζούμε τις τελευταίες δεκαετίες σε μια συνεχή ανεμοζάλη της απληστίας, της ευμάρειας του άκρατου πλουτισμού, της υπερκατανάλωσης και της σπατάλης. Κύρια συνέπεια τους οι αρνητικές επιπτώσεις πάνω στη φύση με αποτέλεσμα τα απρόβλεπτα καταστροφικά καιρικά φαινόμενα που άρχισαν να μας κτυπούν και να μας τρελαίνουν.

Άλλη συνέπεια είναι η «απόλυτη οικονομική αστάθεια» και οι αλλεπάλληλες και, εν πολλοίς, «σκόπιμες οικονομικές κρίσεις» που, αν και κάποιοι διατείνονται ότι δεν τις επιθυμούν, ουσιαστικά τις επιδιώκουν, γιατί εξυπηρετούν τις μαξιμαλιστικές κερδοσκοπικές τους ορέξεις.

Για μας τους πολλούς όμως, οι καταστάσεις που περιγράψαμε πιο πάνω, τείνουν να επιφέρουν μεγάλης εμβέλειας αρνητικές επιπτώσεις, για κάποιους ανεπανόρθωτες, πάνω σε όλο το φάσμα της καθημερινής μας ζωής. Καταληκτικός μονόδρομος είναι δυστυχώς η επιδείνωση της ποιότητας ζωής μας.

Η αναπόφευκτη ανατροπή των κλασσικών αξιών της ζωής και της συνετής διαχείρισης της ποιότητας ζωής μας, εξαιτίας της τεχνητής δημιουργίας απεριόριστων, όσο και παράλογων «αναγκών», με συνέπεια την αχαλίνωτη απληστία, την υπερκατανάλωση και την αλόγιστη κατασπατάληση των ανθρώπινων και φυσικών πόρων, οδηγούν με σιγουριά τους απλούς και μη «προνομιούχους» ανθρώπους στη μιζέρια και στη δυστυχία. Αυτό είναι που ζούμε σήμερα.

Στην ανωτάτη βαθμίδα ιεραρχίας των αξιών, σύμφωνα και με τον Αριστοτέλη, βρίσκεται η ευτυχία. Η δε ευτυχία δεν είναι άλλο από τη συνολική επιτυχία, την «εκπλήρωση» στη ζωή. Αυτό σημαίνει την επίτευξη της καλύτερης δυνατής ποιότητας ζωής.

Αν η ποιότητα ζωής πάψει να αποτελεί το μέτρο της ευτυχίας, οδηγεί στον μαξιμαλισμό, στην τάση δηλαδή για απόκτηση όλο και περισσότερων χρημάτων, ή όλο και περισσότερων αγαθών. Κάτι τέτοιο μας οδηγεί με σιγουριά στη δίνη της απληστίας, της υπερκατανάλωσης, της υπερχρέωσης και της οικονομικής κρίσης που με τη σειρά της μας οδηγεί στη δυστυχία και στη ψυχολογική μιζέρια.

Περνώντας από το ατομικό επίπεδο στο επίπεδο της επιχείρησης και της κρατική οικονομίας, η καταναγκαστική επικράτηση της παγκοσμιοποίησης έχει οδηγήσει σε ένα άνισο, ανελέητο και εν πολλοίς εξοντωτικό ανταγωνισμό.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, αφού λογικά κανείς δεν επιθυμεί να βρεθεί στους «χαμένους», όλοι προσπαθούν να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, για να νοιώθουν ασφαλείς. Η γενικευμένη αυτή τάση, οδήγησε τόσο την παγκόσμια όσο και τις κρατικές οικονομίες εκτός «σημείου ισορροπίας», δηλαδή στην αστάθεια που αποκαλείται «παγκόσμια οικονομική κρίση».

Συνισταμένη αυτής της οικονομικής κρίσης και των αρνητικών επιπτώσεων όπως τις ζούμε καθημερινά, είναι αναπόφευκτα η οπισθοδρόμηση της ποιότητας ζωής των πολλών και η απομάκρυνση μας από τον επιδιωκόμενο στόχο της ευτυχίας.

Κρίνουμε, πως αφού οι εργαζόμενοι και κυρίως οι συνταξιούχοι είναι αυτοί που υφίστανται τις πιο μεγάλες συνέπειες και ταυτόχρονα είναι σε αδυναμία επηρεασμού της κατάστασης, το κράτος, που μέχρι τώρα δεν έκαμε αρκετά, πρέπει να μεριμνήσει για την προστασία των συμφερόντων τους.

Παράλληλα θα πρέπει (έχει υποχρέωση) να φροντίσει, σε κάποιο λογικό χρονικό ορίζοντα, να συνδράμει με πολιτικές για την αποκατάσταση των απωλειών στην ποιότητα ζωής των πολιτών.


*Πρόεδρος Παγκύπριας Ένωσης Καταναλωτών και Ποιότητας Ζωής


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by