Άρθρα
27/12/2008
Ζούμε όπως σκεφτόμαστε
Του Δρα Λουκά Αριστοδήμου*


Σκέφτηκες ποτέ πως μέσα από τη σκέψη σου γίνεσαι ο κύριος διαμορφωτής του «πεπρωμένου» σου; Μιλάς με τον εαυτό σου; Και όταν του μιλάς έχεις πλήρη συνείδηση του διαλόγου και των επιπτώσεων του πάνω στη ζωή σου; Τι εντύπωση αποκομίζεις; Όταν του μιλάς νομίζεις πως μπορείς να λες στον εαυτό σου τα πάντα; Από την άλλη ακούς τις σκέψεις σου; Συνειδητοποιείς το πως και πόσο επηρεάζουν την πορεία της ζωής σου;

Πολλές φορές έχουμε την εντύπωση πως μέσα μας απλώνεται μια απέραντη έρημος και μια ατέλειωτη όαση ηρεμίας και μακάριας σιωπής. Αυτό όμως δεν είναι παρά ένας ευσεβής πόθος, είναι μια ψευδαίσθηση. Ούτε η φαινομενική σιωπή μας δεν είναι ήρεμη, αφού ακόμα και τότε στο μυαλό μας συντελείται μια αδιάκοπη διέγερση και η συνάθροιση δεκάδων ή και εκατοντάδων χιλιάδων σκέψεων.

Εν είδει βάρβαρων ορδών οι σκέψεις μας παρελαύνουν στα πεδία του μυαλού μας, συνήθως σιωπηρές και υποσυνείδητες, άυλες όπως σκελετοί χωρίς σάρκα και συχνά αόρατες σαν οπτασίες, που ενσαρκώνουν όμως μορφές και εκδηλώσεις του χαρακτήρα μας όπως εγωισμό, πείσμα, ζήλια, τάση μας για εκδίκηση, αλαζονεία ή και μίσος.

Οι σκέψεις μας, ελεύθερες και ανεμπόδιστες, σαν μέλισσες σε κηρήθρα, γυροφέρνουν μέσα από την ηχηρή σιωπή του νοητικού μας κόσμου και, ακριβώς εκεί που νομίζουμε πως είμαστε μόνοι στη μοναξιά μας, ένα αφάνταστο πανδαιμόνιο ξετυλίγεται. Και τότε, πως είναι δυνατό να δηλώνουμε μόνοι, όταν χιλιάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες σκέψεις μας κατακλύζουν; Άπειρα τύμπανα ηχούν γύρω και μέσα μας, που αν ήταν δυνατό να δούμε τις μορφές τους, θα μέναμε αποσβολωμένοι.

Εμείς οι ίδιοι είμαστε και φίλοι και εχθροί του μυαλού και των σκέψεων μας. Εξετάσαμε ποτέ συνειδητά, σε ποια σχέση βρισκόμαστε με τις σκέψεις μας που υλοποιούμε καθημερινά όπου και αν βρισκόμαστε; Βαυκαλιζόμαστε με κάποιες από τις φαεινές ιδέες μας; Επαναστατούμε ίσως με κάποιες άλλες, με πιθανές ελλείψεις που διαπιστώνουμε, με κάποια συναισθήματα κατωτερότητας, ή με κάποια «όνειρα» απραγματοποίητα; Συνειδητοποιούμε άραγε πως ο ακήρυχτος «πόλεμος» που διεξάγουμε μέσα μας γεννά θύματα; Φέρνουμε στη μνήμη μας πως από πολεμική υστερία έχουν χαθεί και πολλοί ήρωες, ή ακόμα και πολλοί νικητές;

Μας είναι αχρείαστο να πολεμούμε τις «μαύρες» σκέψεις μας. Αυτό που έχουμε ωφέλιμη ανάγκη, είναι να γίνουμε φίλοι με αυτές. Αυτό που χρειάζεται να κάνουμε είναι να τους δώσουμε κάποιες μορφές αγάπης, ή μορφές αντικειμένων που αγαπούμε όπως ένα φυτό, ένα παιδί ή ακόμα μιας χριστουγεννιάτικα στολισμένης και φωτισμένης πόλης.

Μπορούμε επίσης να χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας για να ενισχύουμε τη θετική σκέψη, γιατί με αυτό τον τρόπο ενδυναμώνουμε τη σχέση μας με τα θεραπευτικά μηνύματα της ευεργετικής σκέψης, που κουβαλούν την αρμονική ενέργεια της ζωής.

Το μυαλό μας ενσαρκώνει έτσι την υλική μορφή κάποιων ήχων, που δεν ακούμε παρά μόνο στις απόκρυφες γωνιές του μυαλού μας. Όταν μας πλακώνουν «μαύρες» σκέψεις, μόνοι μας εγκλωβιζόμαστε από τα μεθυστικά ηχητικά τους κύματα. Και, αν στη φαντασία μας οι θετικές σκέψεις μπορούν να ενδυθούν τις πλέον ωραίες μορφές, οι αρνητικές σκέψεις μπορούν να πάρουν μορφές κάποιων σκληρών πολεμιστών, της διαφθοράς, ενδεχομένως κάποιων εκτρωματικών ζώων, ή κάποιων δημιουργημάτων που παραλύουν από το φόβο.

Οι σκέψεις μας είναι οι πιο καλοί μας φίλοι μόνο όταν τις πλάθουμε φιλικές. Κατ’ αυτό τον τρόπο αποκτούμε αποχτούμε στον απόκρυφο διανοητικό μας κόσμο, στις γωνιές του μυαλού μας σιωπηρούς φίλους που σ’ αυτή τη μορφή εξωτερικεύονται στην  καθημερινή μας ζωή.

Είναι πιθανό να μας κυριεύουν συναισθήματα ανησυχίας, φόβου και, μπορεί στις ενδόμυχες γωνιές της ψυχής μας υπεισέρχονται χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, γεννημένα σαν από το πουθενά, μορφές και ήχοι «μαύρης», αρνητικής σκέψης. Είναι τότε που μας χρειάζεται όχι φόβος αλλά θάρρος και κουράγιο.

Και τις καλές αλλά κυρίως τις κακές μας σκέψεις πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε με ψυχικό σθένος και με το πάθος του ενεργού ανθρώπου που διδάχτηκε τα παιχνίδια των αντιθέσεων της ζωής. Πρέπει συνειδητά να μαθαίνουμε και να διδάσκουμε και στα παιδιά μας πως η σχέση μας με τις σκέψεις μας συναρτά και τη σχέση μας με το πεπρωμένο μας, με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας.

Για να βγούμε από τις σκοτεινές πλευρές της προσωπικής ζούγκλας του υποσυνείδητου μας, χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε το γεγονός πως η σχέση μας με τις σκέψεις μας είναι σχέση υπαρξιακή που προδιαγράφει την πορεία μας στη ζωή. Αν αυτό γίνει, όταν σκεφτόμαστε δεν θα νοιώθουμε μόνοι.

Κάθε φορά που σκεφτόμαστε κάτι καλό και δημιουργικό για το παρόν και το μέλλον, θα έχουμε την ευχάριστη συντροφιά όλων των όμορφων, θετικών σκέψεων μας από το παρελθόν, γιατί δεν είναι μόνον εμείς που ακούμε τις σκέψεις μας αλλά και οι σκέψεις μας, μας ακούνε, αφού είμαστε σε μια συνεχή σχέση αλληλοεπίδρασης.

*Πρόεδρος της Παγκύπριας Ένωσης Καταναλωτών και Ποιότητας Ζωής


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by