Άρθρα
04/04/2014
Όποιος ο πατέρας, τέτοιος και ο γιος (Qualis pater, talis filius)
Της Χριστίνας Βωνιάτη Tomblin


Henry Moore – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ – 1949

Μετά τη γέννηση του γιου μου πριν από κανένα μήνα, με έκανε να φιλοσοφήσω το νόημα της ζωής, γιατί ερχόμαστε στον κόσμο αυτό, για ποιό λόγο και τι προσφέρει η οικογένεια στην κοινωνία.

Από τα αρχαία χρόνια ο ρόλος της οικογένειας έπαιζε τεράστιο ρόλο, είναι μια θεσμοθετημένη μονάδα που αποτελείται από ένα ζευγάρι και τα τέκνα τους με σκοπό την ανατροφή και ομαλή ένταξη τους στην κοινωνία. Ομαλή φυσικά είναι όταν μιλάμε για παιδιά που μεγαλώνουν σε υγιές περιβάλλον, χωρίς σωματικούς ή ψυχικούς τραυματισμούς.

Η οικογένεια είναι ένα αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας, ο ακρογωνιαίος λίθος, το πρώτο περιβάλλον που γνωρίζει το βρέφος που θα εξελιχθεί σε παιδί, έφηβο και μετά ενήλικα.
Το σχολείο, οι φίλοι του και το εξωγενές περιβάλλον (μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι σταρ-πρότυπα κλπ), μετά το εργασιακό περιβάλλον, είναι άλλα σύνολα της κοινωνίας που συμπληρώνουν και ολοκληρώνουν μέσω εμπειριών τη ψυχοσύνθεση και γενικά το είναι ενός ατόμου.

Γιατί είναι τόσο σημαντική η οικογένεια;
Πιστεύω είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή μας, αν όχι το πιο σημαντικό γιατί κτίζει, πλάθει και θέτει τις αρχές και τις αξίες ενός ατόμου. Σίγουρα κάθε παιδί είναι διαφορετικό, ακόμη και αδέλφια μεταξύ τους έχουν μεγάλη διαφορά στο χαρακτήρα, αλλά αυτή η διαφορετικότητα και η μοναδική οντότητα του καθενός μας είναι που κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια.
Αλλά σίγουρα οι γονείς παίζουν τεράστιο ρόλο στην ανατροφή των παιδιών και των αυριανών πολιτών της κοινωνίας μας, της χώρας μας, ειδικά της Κύπρου που είναι τόσο μικρή και πάντα λέγαμε πόσο οικογενειάρχες είναι οι Κύπριοι.
Μετά λύπης μου βλέπω ότι η κατάσταση στην Κύπρο άλλαξε ραγδαία και το στάτους-οικογένεια έχει μετατραπεί σε πιο χαλαρή, σχεδόν ανύπαρκτη κατάσταση. Οι παραδόσεις (που είναι μέρος ανατροφής), οι αρχές μας, οι αξίες μας άρχισαν σιγά-σιγά να εξαφανίζονται.
Οι γονείς λόγω πίεσης από την καταναλωτική κοινωνία και λόγω της οικονομικής κατάστασης άρχισαν (αυτοί που μπορούν) να δουλεύουν ακόμα και δύο δουλειές ή και μία να έχουν, προσπαθούν να δουλεύουν περισσότερο γιατί το να κρατήσουν αυτή τη δουλειά κρέμεται κυριολεκτικά από μία κλωστή, με αποτέλεσμα τα παιδιά να μη βλέπουν σχεδόν καθόλου τους γονείς όλη μέρα και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.
Έτσι, τα παιδιά μεγαλώνουν μόνα τους (ή με τη γιαγιά στην καλύτερη περίπτωση) και υποσυνείδητα ή ακόμη και συνειδητά να επιζητούν προσοχή από άλλα άτομα που μπορεί να τους δώσουν την προσοχή, αλλά από πού παίρνουν την προσοχή; Τα πρότυπα που ακολουθούν είναι τα σωστά; Δυστυχώς πολλές φορές πέφτουν στην παγίδα και εκεί δημιουργούνται τα προβλήματα και από υγιές παιδί, αν μπλέξει με κακές παρέες ή έχει ως πρότυπο τους σταρ που προβάλουν τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο (συνήθως είναι τα ανορεξικά μοντέλα και σταρ μουσικής φωτογραφημένα σε χυδαίες στάσεις), αρχίζουν τα προβλήματα, οι αντιδράσεις, τα ξεσπάσματα και τέλος ο κατήφορος προς την καταστροφή.

Το να γίνεις γονιός είναι μεγάλη ευλογία αλλά είναι και τεράστια ευθύνη γιατί εσύ βάζεις τις κατευθυντήριες γραμμές για το πώς θα εξελιχθεί το παιδί σου στην κοινωνία. Κανένας δεν είναι ο τέλειος γονιός, κάνουμε και θα συνεχίσουμε να κάνουμε λάθη, αλλά το σημαντικότερο είναι με όποιο τρόπο μπορούμε να τα μεγαλώσουμε όσο πιο σωστά γίνεται για να νοιώσουμε ότι του προσφέραμε τις γνώσεις και τις αξίες για το ξεπροβόδισμα στην σκληρή, άκαρδη κοινωνία που ζούμε.

Οικογένεια δεν είναι απαραίτητα η ιδανική οικογένεια που έχουμε κατά νου, δηλαδή, ο πατέρας, η μητέρα και τα παιδιά. Η πραγματική οικογένεια δεν είναι ούτε τα νούμερα (ένας ή δύο γονείς), ούτε οι βιολογικοί πατέρες/μητέρες, αλλά αυτοί που ανατρέφουν ένα παιδί με ΑΓΑΠΗ και ΑΞΙΕΣ! Μπορεί μια μητέρα να είναι μονογονιός, μπορεί να είναι οι γονείς διαζευγμένοι, μπορεί ο ένας γονιός να έχει πεθάνει, αλλά το πιο σημαντικό είναι τα εφόδια που δίνεις στο παιδί για να γίνει ένας καταξιωμένος άνθρωπος στην κοινωνία.

Παράδειγμα ο αδόκητος χαμός του Υπουργού Άμυνας, Τάσου Μητσόπουλου, που παρόλο αφήνει πίσω του ένα κορίτσι 14 ετών και ένα αγόρι 10 ετών, ο επικήδειος λόγος της κόρης του με έχει συγκλονίσει… Ειδικά εκεί που λέει ‘«Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το ήθος και την ταπεινότητα με τα οποία μας μεγάλωσες. Σ’ ευχαριστούμε που ήσουν αυτός που ήσουν. Να ξέρεις ότι είμαστε πραγματικά πολύ περήφανοι που ήσουν ο άνθρωπός μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις υπέροχες αναμνήσεις που μου χάρισες. Ήσουν δίπλα μου και στις χαρές και στις λύπες. Επίσης σ’ ευχαριστώ για όλα αυτά που μου έμαθες. Σ’ ευχαριστώ που με άφηνες να σχηματίζω τη δική μου γνώμη και να παίρνω τις δικές μου αποφάσεις. Σ΄ ευχαριστώ που μου έμαθες το ήθος, την αξιοπρέπεια και την περηφάνια. Τέλος, σ’ ευχαριστώ που μου δίδαξες την τεράστια σημασία της αγάπης.
Αυτή η αγάπη είναι από εδώ και πέρα ο τρόπος που θα επικοινωνούμε μαζί σου»

Τελικά όποιες και να είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγαλώνει ένα παιδί, όταν μεγαλώνει με αρχές και ΑΓΑΠΗ τότε ο κόσμος μας σίγουρα θα γίνει πολύ καλύτερος.
Γι’ αυτό γονείς ,σας προτρέπω… βλέπετε τα παιδιά σας, περνάτε όσο πιο πολύ ώρα μπορείτε μαζί τους γιατί ο χρόνος κυλά και δεν ξαναγυρνά… αν θέλουμε να ζήσουμε σε ένα καλύτερο κόσμο ξεκινάμε από το σπίτι μας…


Χριστίνα Βωνιάτη-Τόμπλιν


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by