Άρθρα
20/03/2013
ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
Του Δρα Λουκά Αριστοδήμου*


Σήμερα με ξεχειλίζει η ευγνωμοσύνη, ακαθόριστα για ποιό ή/και ποιους λόγους. Ίσως για κάποιους ή/και όλους μαζί τους παρακάτω.

Ίσως για σας όλους που μιλούσατε μαζί μου τις προηγούμενες μέρες, από το περασμένο Σάββατο 16 του Μάρτη. Ίσως για όλους εσάς που δεν σιωπήσατε, που δεν σκύψατε, που δεν απογοητευτήκατε, που δεν δειλιάσατε, που σταθήκατε όρθιοι και μου δώσατε και μένα κούμπιστρο, ενθάρρυνση και έμπνευση και που όλοι μαζί κάναμε τον όμορφο τον έντονο αγώνα με όλα τα μέσα που ήταν στη διάθεση μας.

Ίσως ακόμα και προς όλους τους ειδικούς, όσοι με ειλικρίνεια και ευθύτητα μας ερμήνευσαν αυτά που δεν βλέπαμε σαν μη ειδικοί, και προς τα ΜΜΕ που τους έδωσαν χώρο και χρόνο.

Ίσως ακόμα, από τις λίγες ομολογώ φορές, και προς τους βουλευτές μας που με έκαναν περήφανο να τους δω εκεί δίπλα τους, στην αίθουσα της Βουλής, να ψηφίζουν «ΟΧΙ».

Ίσως να νιώθω ευγνωμοσύνη προς την τύχη μου να γεννηθώ σ’ αυτή τη χώρα. ‘Ίσως να νιώθω ευγνωμοσύνη γιατί γεννήθηκα Έλληνας (χωρίς αίσθημα υποτίμησης προς κανένα άλλο που γεννήθηκε σε άλλη χώρα).

Ίσως να νιώθω ευγνωμοσύνη προς τους γονείς μου που με μεγάλωσαν με τον κυπριακό τρόπο τον τραχύ τον σκληρό και απαιτητικό, αλλά αυτό που φτιάχνει Ανθρώπους δυνατούς και αγωνιστές.

Ίσως πάλι να νιώθω ευγνωμοσύνη προς τους δασκάλους μου που με μόρφωσαν με το ενδιαφέρον, την αγάπη και τη συνείδηση του καλλιτέχνη που τσιμπά τον πηλό λίγο-λίγο, λες και τον κόβει από το δικό του το σώμα και φτιάχνει το δημιούργημα του.

Ίσως να νιώθω ευγνωμοσύνη προς τα παιδιά μου που, με εξέπληξαν, ίσως περισσότερο από κάθε φορά, αυτές τις μέρες με το να διαβάζουν αυτά που έγραφα, να με ενθαρρύνουν και να είναι πολύ πιο κοντά μου από ποτέ. Ακόμα και το πεντάχρονο μου εγγονάκι που έδειξε κατανόηση που δεν έπαιζα μαζί του , όπως το συνηθίζω, να κάθεται δίπλα μου να με βλέπει να είμαι κολλημένος στην τηλεόραση και να μη θέλει να του βάλω τα αγαπημένα του. Να διαβάζω εφημερίδες και όχι τα παραμυθάκια του. Ακόμα γιατί με εξέπληξε που έμαθε νέες λέξεις, όπως την τρόικα, το γιούρογκρουπ, το κούρεμα καταθέσεων κλπ.

Ίσως ακόμα να νιώθω ευγνωμοσύνη και απέναντι στην «τύχη» μου να μεγαλώσω μέσα από πολλές δυσκολίες και να ωριμάσω από μικρό παιδί μέσα από τη δουλειά και τις στερήσεις.

Αυτό που δεν είναι «ίσως» αλλά βεβαιότητα αταλάντευτη, είναι που γεννήθηκα και μεγάλωσα σ’ αυτή τη μικρή και καταβασανισμένη χώρα και έζησα όλη τη δύσκολη πρόσφατη πολυτάραχη ιστορία της και ακόμα πιο πολύ που γεννήθηκα Έλληνας.

Πολλές φορές σκέφτομαι (και ντρέπομαι που ίσως παρεξηγηθώ για ρατσισμό), ότι δεν είναι πολλοί οι λαοί που λένε «ελευθερία» και την νιώθουν και την εννοούν όπως εμείς. Εμείς είμαστε πολύ τυχεροί γιατί έχουμε την απεραντοσύνη της φύσης μας, του ουρανού μας, της θάλασσας μας, του ορίζοντα μας, της ιστορίας μας, της κουλτούρας και του πολιτισμού που κληρονομήσαμε από αυτούς που, όπως λέω και γράφω, μίλησαν για μας πριν από μας και η λίστα θα μπορούσε να συνεχίσει χωρίς εξάντληση.

Σήμερα συνειδητοποιώ ακόμα περισσότερο, ότι αυτό που θα γινόταν αν υποχωρούσαμε στο κούρεμα, δεν θα ήταν μια απλή, σκέτα και άδικη απώλεια κάποιων χρημάτων. Θα ήταν το κούρεμα σε κάτι ανυπολόγιστα πιο μεγάλης αξίας.

Θα ήταν το κούρεμα της ψυχής μας και μαζί το κούρεμα των ονείρων των δικών μας, των παιδιών και των εγγονών μας. Θα μας ενταφίαζαν τις μνήμες δεκαετιών αγώνων, θα μας δολοφονούσαν την ικανοποίηση των επιτυχιών και των έργων μιας ζωής.

Θα μας δολοφονούσαν ακόμα την ελπίδα και την αισιοδοξία μας για το καλύτερο αύριο.

Θα μας έκοβαν τα αετίσια φτερά μας, που μόνοι μας μεγαλώσαμε και δυναμώσαμε μια ολόκληρη ζωή και θα πέφταμε συνθλιμμένοι οι ίδιοι μας πάνω στα βράχια που μας είχαν στρωμένα από κάτω.

Το πιο ακριβό απ’ όλα θα μας κούρευαν την ελευθερία μας. Αυτή την ελευθερία του να μη θέλουμε, να μη ζητούμε και να μη χρωστούμε τίποτε και σε κανένα. Την ελευθερία του να διαφεντεύουμε μόνοι μας, στα καλά και στα χειρότερα, την ίδια τη ζωή μας.

Ακόμα χειρότερο, τουλάχιστον, όπως εγώ το συνειδητοποιώ, αν θα μπορούσα να συνεχίσω να ζω με μια τιμωρό συνείδηση, να έχω αγωνιστεί μια ζωή για ότι καλό και όμορφο για την πατρίδα και τον κόσμο της και να καταλήγω να νιώθω ντροπή για την πατρίδα, τη ζωή και το μέλλον που θα είχα κληροδοτήσει στα παιδιά και τα εγγόνια μου.

Να γιατί σήμερα είμαι ανακουφισμένος, χαρούμενος, ευγνώμων και αισιόδοξος. Γιατί το πιο όμορφο, χωρίς ανταγωνιστικό, συναίσθημα στη ζωή είναι να είσαι ελεύθερος.

Ξέρουμε πώς να αντιμετωπίζουμε τα δύσκολα και πώς να μετατρέπουμε τα αδιέξοδα σε φωτεινά μονοπάτια και να βγαίνουμε από το σκοτεινό δάσος στο ξέφωτο. Μια ζωή δεν κάνουμε τίποτε άλλο από του να σπουδάζουμε πως θα φτιάχνουμε τη ζωή μας. Θα τα καταφέρουμε!!!

Λευκωσία 20 Μαρτίου, 2013

*Πρόεδρος Παγκύπριας Ένωσης Καταναλωτών και Ποιότητας Ζωής 


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by