Ανακοινώσεις
14/03/2018
Ανακοίνωση με την ευκαιρία της μέρας καταναλωτή
Η Π.Ε.Κ.Ποι.Ζω. αρνείται να συμμετάσχει σε εκδηλώσεις παρωδία


Αύριο είναι η παγκόσμια καθιερωμένη Μέρα Δικαιωμάτων του Καταναλωτή. Σε άλλες χώρες, κυρίως ευρωπαϊκές, αυτή η μέρα γιορτάζεται επάξια, γιατί τα δικαιώματα είναι σεβαστά και η προστασία και η αποζημίωση του καταναλωτή, είναι κατοχυρωμένες και πέρα για πέρα αυτονόητες και αποδεχτές σε όλο το φάσμα της αγοράς. Αντίθετα, στο δικό μας κράτος ο καταναλωτής είναι αναγκασμένος να γίνεται επαίτης για το δίκιο του. Γι’ αυτό, και για τους πιο κάτω λόγους η Παγκύπρια Ένωση Καταναλωτών και Ποιότητας Ζωής, αρνείται να συμμετάσχει σε μια εκδήλωση παρωδία κι ανούσια, αφού το μόνο που μπορεί να επιτύχει είναι η παραπλάνηση, αφού το ίδιο το κράτος δε δείχνει κανένα σεβασμό στον καταναλωτή και τον εκμεταλλεύεται ποικιλοτρόπως. Τι να γιορτάσεις;

Σ’ ένα κράτος όπου ο αδύναμος καταναλωτής, αντί να προστατεύεται από ένα Επίτροπο Ανεξάρτητο και με αποκλειστική ευθύνη το σεβασμό των δικαιωμάτων και των συμφερόντων του, όπως συμβαίνει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, αυτός βρίσκεται αντιμέτωπος σε μια μικρή και χωρίς υγιή ανταγωνισμό αγορά, με τεράστια ισχυρά συμφέροντα που εύκολα και χωρίς αποτελεσματικά αποτρεπτικά εμπόδια μπορούν να συνασπίζονται, άμεσα ή έμμεσα, σε ομάδες τύπου καρτέλ. Όπου η προστασία του βρίσκεται στη διεύθυνση ενός Υπουργείου, το οποίο πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ των τεράστιων οικονομικών συμφερόντων του κρατικού μονοπωλίου της Ενέργειας, των παντοδύναμων Εμποροβιομηχανικών λόμπυ και της χρυσής κότας του Τουρισμού και τέλος να βρει δρόμο ανάμεσα στις συμπληγάδες πέτρες της πολυδιάσπασης των κρατικών Υπηρεσιών διαφόρων υπουργείων, που έχουν να κάνουν με την υγεία και τη φαρμακευτική αγωγή του, με την ασφάλεια και την υγιεινή των τροφίμων του, με το περιβάλλον και την επικοινωνία του, με την ασφάλεια του από ελαττωματικά προϊόντα.

 Σ’ ένα κράτος που τα δικαιώματα του καταναλωτή δεν είναι αυτονόητα και η εφαρμογή τους δεν είναι αυτοτελής, αλλά εξαρτάται από το τι θα αποφασίσουν στην κάθε περίπτωση οι εμπορευόμενοι και οι κρατούντες που κατασπαταλούν τους φόρους των καταναλωτών, στους οποίους οι καταναλωτές είναι αναγκασμένοι να καταφεύγουν σε στυλ επαιτείας, μη και βρουν το δίκιο τους, την προστασία τους και ίσως αποζημίωση.

Σ’ ένα κράτος που η εκτελεστική εξουσία όπως και η νομοθετική προωθούν και ψηφίζουν νόμους από άδικους μέχρι και παράνομους, που τους μόνους που βολεύουν είναι τους κρατούντες, είτε του κράτους είτε του ιδιωτικού τομέα, όπως τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, εμπορευόμενους και διαπλεκόμενους κατόχους και διαχειριστές της γης και του χρήματος. Το κράτος μας υπεκφεύγει και παραπλανεί τους πολίτες-καταναλωτές ότι μπορούν να προσφεύγουν στη δικαιοσύνη. Στ’ αλήθεια, πόσο δυνατό είναι για τον καταναλωτή, ακόμα και για τα πιο μικρά, να τρέχει στα δικαστήρια και να εμπλέκεται σε διαδικασίες χρονοβόρες, χρηματοβόρες και ψυχικά φθοροποιές; 

Σ’ ένα κράτος που, όχι μόνο ευνόησε τις τράπεζες και τους επέτρεψε να λειτουργούν με καταχρηστικές ρήτρες εις βάρος των δανειοληπτών, αλλά και τις ενίσχυσε από τους φόρους των καταναλωτών, τους οποίους, ως επιστέγασμα των σκανδάλων τους κούρεψε για να τις σώσει, οδηγώντας τους πολίτες-καταναλωτές στη φτωχοποίηση, στην ανεργία, στην εξαθλίωση και στη μιζέρια.

Σ’ ένα κράτος που επιτρέπει ή και αδιαφορεί για τη στρεβλή λειτουργία της αγοράς με μονοπώλια, ολιγοπώλια και καρτέλ. Όπως στα καύσιμα, που, παρά το ότι δυο φορές η ΕΠΑ ως αρμόδιος φορέας προστασίας του ανταγωνισμού, αποφάνθηκε ότι υπάρχει καρτέλ, οι κρατούντες το μόνο που καταλαβαίνουν να κάνουν είναι να παίζουν το ρόλο του δημόσιου εκφραστή των εταιρειών, ανακοινώνοντας κάθε βδομάδα τις τιμές που εκείνες αποφασίζουν και επιβάλλουν.

Σ’ ένα κράτος που, πέρα από το χαμένο χρόνο χαμηλού φόρου πάνω στο υγραέριο κίνησης, αποδέχτηκε, χωρίς συζήτηση, την τιμή που το μονοπώλιο καθόρισε με αποτέλεσμα να φιγουράρουμε, εξαιρουμένων τριών χωρών, ως η πιο ακριβή αγορά στην ΕΕ. Σ’ ένα τομέα που το κράτος μπορούσε να ρυθμίσει, σύμφωνα με τους περί ανταγωνισμού κανόνες της ΕΕ, το ίδιο, λόγω συνθηκών απουσίας ανταγωνισμού. Και, είναι να διερωτάσαι, τι θα γίνει όταν πια δε θα δικαιούμαστε τον χαμηλό δασμό των μόνο 7σεντ.

Σ’ ένα κράτος που οι ανεξάρτητοι θεσμοί δεν ευδοκιμούν, παρά μόνο αν αποτελούν αντιπαροχές για εκλογικές και άλλες υπηρεσίες. Θεσμοί, όπως του Επιτρόπου Καταναλωτών και της Ανεξάρτητης Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων, που υπάρχουν και λειτουργούν προς όφελος των πολιτών-καταναλωτών σε όλα τα κράτη μέλη, μόνο στη χώρα μας, απ’ όλες τις ευρωπαϊκές, το κράτος επίμονα αρνείται να δημιουργήσει. Όπως πάντα έτσι και σ’ αυτό ευνοούνται, βλέπετε, συγκεκριμένα συμφέροντα, τα δε συμφέροντα των καταναλωτών δεν έχουν σημασία. Οι καταναλωτές είναι μόνο για να πληρώνουν φόρους.

 Σ’ ένα κράτος το οποίο στάθηκε ανίκανο να λειτουργήσει τον πιο απλό, πανευρωπαϊκό νόμο για την εξώδικη διευθέτηση καταναλωτικών διαφορών, για τον οποίο χρειάστηκε η Βουλή έξι ολόκληρα χρόνια να τον ψηφίσει γιατί δεν τον ήθελε συγκεκριμένη επαγγελματική ομάδα, που είχε και τον έλεγχο της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών. Όταν, μετά από τις δικές μας πιέσεις και απειλές για καταγγελία στην ΕΕ, αποφάσισαν να τον περάσουν, τον ψήφισαν νεκρό. Τον κράτησαν έτσι για άλλα έξι χρόνια κι’ αφού δεν έγινε δυνατό να εφαρμοστεί, τον έφεραν πίσω στη βουλή και τον τροποποίησαν παράνομα, αλλά και πάλι δεν λειτούργησε. Τελικά η ΕΕ έφτιαξε νέο νόμο, τον οποίο ήσαν υπόχρεοι να εναρμονίσουν. Όμως και πάλι εδώ και δύο χρόνια δε λειτούργησε και δεν πρόκειται να λειτουργήσει, γιατί απλούστατα οι εμπορευόμενοι, κατά των οποίων τα παράπονα και οι καταγγελίες, αν θέλουν παρουσιάζονται στη διαμεσολάβηση!!!!! Το κατανοήσατε;

Σ’ ένα κράτος που ο καταναλωτής δεν έχει κατοχυρωμένο το αυτονόητο δικαίωμα της επιστροφής προϊόντων, ακόμα και ελαττωματικών είτε για αλλαγή είτε για επιστροφή χρημάτων. Πώς είναι δυνατό, αυτό το ευρωπαϊκό κράτος να μην προστατεύει τον καταναλωτή έναντι των κλεφτών και των απατεώνων που του κατακρατούν τα χρήματα του; Δεν είναι αυτό κλοπή; Μας λένε, μα τέτοιοι νόμοι δεν υπάρχουν ούτε σε άλλες χώρες… Ναι; Υπάρχουν όμως άλλοι νόμοι και θεσμοί που προστατεύουν και γι αυτό το θέμα τον καταναλωτή.

Σ’ ένα κράτος που η πανευρωπαϊκή, σιεροτζιέφαλη εγγύηση των δύο χρόνων, δεν δίνεται με τρόπο αποτελεσματικό και επιτρέπεται στον κάθε απατεώνα να καταχράται του χρόνου και με διάφορα κόλπα να την ακυρώνει και επιπρόσθετα να χρεώνει και κόστος από πάνω. Για το θέμα αυτό όπως και για την επιστροφή χρημάτων, ζητήσαμε επίμονα μικρές τροποποιήσεις νόμων για να καλύψουν τα κενά και τις αδυναμίες και να ανακουφίσουν τους καταναλωτές. Πέρασαν πάνω από τέσσερα χρόνια κι ακόμα θα στείλουν τις τροποποιήσεις στη Βουλή.

Τέλος, δεν μπορεί να μη γίνει αναφορά και στην πολιτική κατανομής της κρατικής χορηγίας που θέλει τους κρατούντες να δίνουν πολλαπλάσια σ’ αυτούς που συντάσσονται με το δικό τους κατεστημένο, που τους λιβανίζουν και δεν τους κάνουν κριτική, άσχετα αν η όλη λειτουργία τους είναι διαπλεκόμενη ακόμα και με κομματικά, εργοδοτικά και άλλα κατεστημένα.

Τα όσα αναφέραμε πιο πάνω, ασφαλώς και δεν εξαντλούν τη λίστα και ασφαλώς και μόνο αμυδρά σκιαγραφούν τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος κάθε μέρα ο κύπριος καταναλωτής. Η κατάσταση εκφράζετε καλύτερα αν πούμε ότι από την προστασία των καταναλωτών, το κράτος μας κατάφερε να μας μεταφέρει στην προστασία των κλεφτών και των απατεώνων. Πρωτότυπο δεν είναι;

Μπορεί να ακούγονται σκληρές οι πιο πάνω κατηγορίες, αλλά αυτές είναι βγαλμένες μέσα από την καθημερινή πραγματικότητα, που είναι πολύ πιο σκληρή για τον κύπριο ευρωπαίο καταναλωτή, που τον οδηγεί στην απαξίωση, στην εκμετάλλευση και στην οικονομική και ψυχική μιζέρια.     

Λευκωσία, 14 Μαρτίου, 2017


Copyright @ 2009-2018. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by